<aside>
สรุป : เจี้ยงเหยียนพบเจอกับมารตนหนึ่งนามว่า “เซิ่นไฮ่” ไม่ได้เฉลยว่าเป็นมารเหมันต์หรือไม่ แต่ข้องเกี่ยวกับ “ความหนาวเย็นและความผันผวน” ซึ่งกำลังรอใครบางคนอยู่
เขากล่าวว่า
<aside>
"ข้าชอบเล่นเกมคำใบ้นัก ข้าเป็นมารอันใด ข้าเป็นมาร..ผู้ยิ่งใหญ่ในอดีต"
"ช้าเป็นมารที่ข้องเกี่ยวกับความผันผวนแปรปรวน"
"ข้าเป็นมารที่..ใช้พลังแสนมืดหม่นและหนาวเหน็บ"
เมื่อถามว่าเป็นมารเหมันต์หรือไม่ เขาก็ปฏิเสธ
"มารเหมันต์หายตัวไปกว่า 6000 ปีแล้ว เหตุใดท่านถึงได้กล่าวถึงมารร้ายผู้ยิ่งใหญ่ท่านนั้นขึ้นมากันเล่า"
"เป็นเพราะฤดูเหมันต์มาเยือนเร็วกว่าที่คาดคิด? หรือเป็นเพราะถานฮวาน้อยกำลังถูกตามตัวกันหนอ"
*แปลว่าภูติถานฮวากำลังถูกตามล่าอยู่จริงๆ
</aside>
คนที่เซิ่นไฮ่รอ กล่าวว่ามีบางอย่างในตัว ”นาง” ที่เขาต้องการ แต่ยืนยันว่าเรื่องที่เขากระทำ ไม่ส่งผลร้ายไปจนถึงพวกเทพหรอก และถ้าหาไม่เจอก็จะไปหาที่อื่น เช่น คุณหลุนซี หรือ ตงชิงซาน
</aside>
<aside>
เซิ่นไฮ่:
ที่ชายป่ายามนี้ยังคงมีแสงจันทร์สาดส่อง เมื่อท่านเดินไปถึงก็ได้เห็นร่างของคนผู้หนึ่งยืนอาบแสงจันทราอยู่ในบริเวณ
เขามีเรือนผมสีดำ และดวงตาสีม่วงอมเทา
ถักเปียระข้างแก้ม กระทบกับใบหน้าเล็กน้อยเมื่อหันมามองท่านที่เดินเข้ามาพอดี
"หือ.."
"สายัณห์สวัสดิ์ ท่านเทพ? มาทำสิ่งใดที่นี่หรือ"
</aside>
<aside>
เจี้ยงเหยียน:
เจี้ยงเหยียนเดินไปอย่างเหม่อลอย ไปพบคนเข้าก็สะดุ้งน้อยๆ..
ตกกระใจหมด ถึงจะไม่ใช่ความผิดฝ่ายตรงข้ามก็เถิด
“วาสนาพานพบแล้ว..”
ใครอีกเนี่ย..
“ข้าเพียงผ่านทางมาเท่านั้น”
“ท่าน?”
</aside>
<aside>
เซิ่นไฮ่:
เขายิ้มให้ท่าน ท่าทางมิได้มีอันตรายอะไร
"ข้าเอาก็เพียงผ่านทางมาเท่านั้น"
พูดไปก็โคลงเคลงศรีษะ
"มิรู้ว่าคนที่ข้าเฝ้ารอจักมาที่นี่ในวันนี้หรือไม่ ทว่าดูแล้วคงไม่มา น่าเสียดายจริงเชียว"
"คืนนี้เป็นคืนที่เปลี่ยวเหงา ท่านคิดเช่นนั้นหรือไม่"
</aside>
<aside>
เจี้ยงเหยียน:
“ผู้ที่เฝ้ารอ ผ่านเพียงก้านธูปเดียวก็นานนับปี”
เทพบุพเพกล่าว
เจี้ยงเหยียนน่ะ ไม่เหงาเลยสักนิด.. ข้าเตรียมมาเดินสำรวจผู้เดียว ทว่าไปทางใดก็เจอแต่ผู้คนข้าใกล้จะตกใจสิ้นแล้ว
“อืม.. ข้ามักเดินทางผู้เดียว ความวังเวงเมื่ออยู่กับตนในวันนี้ ข้านับมันเป็นเรื่องดี”
“เราผ่านทางมาสนทนากัน หวังว่าจะลดความเปล่าเปลี่ยวของท่านได้”
</aside>
<aside>
เซิ่นไฮ่:
เขาเลิกคิ้ว ก้าวดินเข้ามาหาท่านอย่างเรื่อยเปื่อยยามพูดคุย คราวนี้ท่านได้เห็นว่าเขาทั้งตัวสูงและดูกำยำแข็งแรงนัก
"คงเป็นเช่นนั้นข้าคาดหวังจริง ๆ ว่าจะมิรบท่านจนเกินไป"
"ข้านามเซิ่นไฮ่"
"มีที่ดี ๆ อยู่ไม่ไกลจาดนี้ หากท่านต้องการ"
</aside>
<aside>
เจี้ยงเหยียน:
เทพบุพเพกำลังคิด เขาต้องระวังตัวหรือไม่..
ทว่าท่าทางดูไม่อันตรายเท่ามารโรคร้ายเมื่อครู่ ดังนั้นรู้จักคงมิเป็นอะไรกระมั้ง
“ที่ดีๆหรือ? รบกวนท่านแล้ว”
มีคำกล่าวว่าอย่าเดินตามคนแปลกหน้า แต่เขาเป็นใครกัน..ข้าเป็นถึง..!!! อย่าเถอะ ไม่พูดแล้ว เอาเป็นว่าเดินตามไปเสียหน่อยแล้วกัน น้อยที่สุดก็รู้จักชื่อแล้ว
”ข้า.. ไร้สกุล นาม เหยียน”
</aside>
<aside>
เซิ่นไฮ่:
"ท่านเทพเหยียน"
เขายิ้ม กล่าวทวนชื่อท่านพลางยกมือเกลี่ยเปียที่ข้างแก้ม ดูเป็นท่าทางที่ใช้ประจำ คงจะติดนิสัยไม่น้อย
"ไม่นานมานี้ ข้ามาที่นี่อยู่บ่อย ๆ โปรดท่านวางใจ"
ร่างสูงเดินนำท่าน และเมื่อก้าวผ่านป่าเข้ามา ท่านก็จะได้ขึ้นมาอยู่บนหน้าผาสูง ที่มองลงไปเห็นทิวทัศน์ของศาลเทพบรรพกาลและแม่น้ำรั่วสุยที่มีละอองวิญญาณาองลอยขึ้นสูงมาให้เห็นอย่างแจ่มชัดสวยงาม
ลมหนาวพัดผ่านท่าน เช่นเดียวกับเขาที่นั่งลงบริเวณขอบหน้าผา
"งดงามหรือไม่ ท่านเองก็มานั่งด้วยกันเถิด"
</aside>
<aside>
เจี้ยงเหยียน:
ริมผาสูงชัน ร่มเงางดงาม ทิวทัศน์ตระการตา เจี้ยงเหยียนกระชับสาบเสื้อของตนเมื่อไอเย็นพัดผ่าน
“งดงาม”
เขากล่าวเบาๆ อาภรณ์เทพบุพเพเหมือนจะรุ่มร่ามไปบ้าง ผ้ายาวลากธุลี ทว่าไร้สิ่งแปดเปื้อน เจี้ยงเหยียนนั่งลง ไม่ไกลไม่ไกลจากอีกฝ่าย นับว่าเป็นระยะห่างที่พอดี
“เหมาะกับมานั่งต้านลม ฟังเรื่องราวสักเรื่อง”
เขากล่าวตามที่คิด
</aside>
<aside>
เซิ่นไฮ่:
เขาได้ยินเช่นนั้น มิได้หันมามองท่าน ทว่าทอดสายตาจับจ้องลงไปยังเบื้องล่าง
"เทศกาลผียังมิจบลง ท่านอยากเล่าเรื่องใด หรืออยากฟังเรื่องราวเกี่ยวกับสิ่งใดเล่า"
"ข้ามิใช่ผู้ส่งสานส์ที่ดีนัก"
ดูไม่เป็นเช่นนั้น
"แต่จักพยายามมิทำให้ท่านรู้สึกว่าคิดผิดที่มากับข้า"
</aside>
<aside>
เจี้ยงเหยียน:
“อืมมม..”
“ไม่หรอก ข้ามิใช่คนขี้เบื่อ เรื่องใดๆข้าก็คิดว่าสนุกทั้งหมด”
เจี้ยงเทพทำท่านึก เขาแกว่งขาไปมา ก่อนจะหันมากล่าวต่อ
“เรื่องของท่านเล่า เป็นอย่างไร”
เข้ายกยิ้ม เอียงหน้าไปมองคนข้างกาย
</aside>
<aside>
</aside>
<aside>
</aside>
<aside>
</aside>
<aside>
</aside>
<aside>
</aside>
<aside>
</aside>
<aside>
</aside>
<aside>
</aside>