<aside>
อี้เฉินขยับชายเสื้อเล็กน้อยเพื่อจัดระเบียบ ก่อนจะเริ่มเล่าต่อ
"มารที่ร่วมโต๊ะกับข้า สามตนในนั้นล้วนเป็นเทพมาร เชื่อเถิด..แม่นางคนนั้นนั้นเอ่ยนามของพวกเขาได้อย่างบูรณ์
แบบ"
"และหากท่านรู้จัก เฟิ่งเลี่ยงหว่าน มารโรคร้ายระดับฟางเหลี่ยน เขาผู้นั้นถูกหญิงสาวร่วมโต๊ะสะสะกดพลังแลสร้างตรวณสาปจนสยบได้ในคราเดียว จากที่ข้าเห็นด้วยเนื้อตา พลังเช่นนี้คงมีเพียงแค่ผู้เดียว"
"ท่านเทียนจวิน"
จะว่าโชคดีก็โชคดีที่เขาได้พบเทียนจวินในช่วงที่อยู่ร่วมกับมารจำนวนมาก แต่จะว่าโชคร้ายก็ไม่ผิดเมื่อในสายตาเทียนจวินเขาคือเฟิงเซินผู้ที่มาสูงสิงอยู่กับมาร กว่าจะกลับไปรายงานให้ฟังได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย
"หลังจากนั้น...เพียงพริบตา โต๊ะของพวกข้าก็ถูกท่านไปสือโฉ่วคนนั้นกางม่านพลังปิดกั้นจากโลกภายนอก
เสียแล้ว"
สายตาเขาปรายมองไปหาผู้หนึงทีมารับฟังในคราวนี้ ซ้ำยังเป็นเทพผู้เห็นเหตการณ์ในสถานที่เดียวกันแม้เพียงชั่วครู่ คือท่านซ่งอวี้หลัน
"แต่นั่นก็ส่วนหนึ่ง...สิ่งที่ข้ากำลังจะเล่าต่อไปนี้ ขอทุกท่านโปรดตั้งใจฟัง เกรงว่าคงเป็นส่วนหนึ่ง"
"เรื่องเล่าที่เสือขาวผู้นั้นนำมาเล่าให้พวกข้าฟัง คือเรื่องราวของ 'เทพบุปผา' ขอรับ "
เสือขาวหนุ่มมอบใบชาแด่พวกท่านทุกคน พาตนเองนั่งลงที่ตรงกลางสายตาของพวกท่านและเริ่มเล่าโดยไม่คิดรีรอ
"เทพบุปผา เป็นเทพเมื่อครั้นกาลก่อน เป็นโฉมงามอย่างที่หาตัวได้ยากในครั้งอดีตอันห่างไกล นางบำเพ็ญจนขึ้นเป็นเทพ ทว่าก็ยังเต็มไปด้วยอารมณ์มากมายดังมนุษย์ นั่นมิใช่ข้อเสีย ทว่ากลับเป็นข้อดีของนาง"
"นางเป็นผู้ดูแลมวลไม้ มอบความรักไปให้กับบุปผางาทุกต้นที่นางได้ดูแลขึ้น และนั้นก็เป็นบ่อกำเนิดของเหล่าภูติมากมาย ว่ากับว่ายามนั้น มีเหล่าภูติดอกไม้หลากหลายสายพันธุ์ กำเนิดขึ้นด้วยฝีมือของนาง"
"ความรักมากมายที่นางมีนั้นได้ไปต้องตาเข้ากับภูติตนหนึ่ง ..ภูติแห่งต้นเชียงชู"
อี้เฉินเล่าตามที่ได้รับฟังอย่างไม่ขากตกบกพร่อง เขาชะงักไปครู่หนึ่ง
"พวกนางมอบความรักแก่กัน จนถือกำเนิดเป็นภูติดอกถานฮวา"
"เพราะเทพบุปผานั้นปลูกสวนดอกถานฮวาขึ้น ดวงวิญญาณนับสิบถือกำเนิดขึ้นจากตรงนั้น"
"และจากไป"
"ดอกถานฮวาตามที่ข้าเข้าใจ จะผลิบานเพียงครั้งเดียวและโรยรา ด้วยเหตุนีในที่สุดเทพบปผาก็ทนรับความสูญเสียนั้นไม่ไหว"
เขาเงียบลง หาใช่เพราะจำรายละเอียดไม่ได้ แต่สังหรณ์ใจหนึ่งจนไม่กล้าจะเล่าต่อ กระนั้นเรื่องราวยังด่าเนินต่อไป
"ท่านไปสือโฉ่วทิ้งท้ายไว้เพียง เทพบุปผาตัดสินใจระทำในสิ่งที่ไม่อาจหวนกลับ หลังจากนั้นเรื่องราวนี้ก็มิเคยถูกเล่าขานต่ออีกเลย ทว่าไม่นานมานี้มีเรื่องเล่าลือกันปากต่อปากว่าพวกเขาเจอภูติดอกถานฮวาในตงชิงซาน..."
"เรื่องราวของข้ามีเพียงเท่านี่ ขอทุกท่านเพียงฟังหูไว้หูเถิด..."
</aside>